Undanfarnar vikur hef ég fylgst með hinum mikla eðalgæðaþætti Bachelorette þar sem 25 karlmenn kepptust um ástir hinnar áður hinnar gullfallegu grískættuðu Deanna. Hún er reyndar ekki í þessum bransa í fyrsta sinn því hún var í síðustu seríu af Bachelor þar sem Brad nokkur valdi sér bara enga gellu í lokin (Deanna var önnur af topp tveimur) heldur fór bara að spjalla við fyrrverandi. Eða það segir eðalslúðrið frá Ameríkunni.

Allavegana, þetta er nottla bara algjör brandari á að horfa, þar sem hún hrífst af þeim öllum og þeir elska hana allir því hún er svo æðisleg og allir sjá fyrir sér að giftast henni. Svo týnast þeir burt einn af öðrum, bitrir en þó karlmannlegir og enginn fellir tár. Ekki alveg sama dramatíkin og þegar Bachelor gellurnar eru reknar, þar sem grátur og gnístran tanna er mjög einkennandi ásamt yfirlýsingum um að nú sé þetta bara búið og þær munu aldrei finna eiginmann.

Yfirleitt er ég fremur ósnortin af þáttunum og eyði helmingnum af tímanum í að setja út á allt sem fólkið segir, hvað þetta er allt glatað og hallærislegt og ég bara skil ekki hvernig fólk getur staðið í þessu. Móðirin skildi ekki hvernig við systur gátum horft á þáttinn þar sem við töluðum svo mikið á meðan en það er einmitt pointið. Þetta er svo vont sjónvarpsefni að það verður bara gott ef maður gagnrýnir það endalaust og það er einmitt tilgangurinn með áhorfinu. Mjög rökrétt einmitt.

Svona álíka rökrétt og svo fullyrðing sem einhver karlmaðurinn í þessari seríu sló fram í einum af fyrstu þáttunum: „Það hefur sýnt sig að þetta batterí virkar og þess vegna er ég hérna til að finna ástina, því ég hef trú á þessu“. Hmm, ef það eru komnar svona 12 seríur ca. af Bachelor og 5 held ég ad Bachelorette (gæti skeikað um eina eða tvær) og út úr þessu hafa komið tvö eða þrjú pör max. hvernig er þá hægt að segja að þetta virki? Mér finnst þetta allavegana ekkert svaðalega há prósenta af samböndum sem endast.

Og svo þetta með að það eru alltaf allir þvílíkt ástfangnir og ég veit ekki hvað. Það held ég að séu bara áhrif frá pressunni og keppninni. Stíf stefnumót, keppni um athygli einnar manneskju, sjónvarpsmyndavélar, ævintýralegar ferðir og umhverfi. Um leið og fólk kemur út í raunveruleikann þá er þetta ekkert að virka því þá er umhverfið raunverulegt og pressan nánast engin. Nema nottla á það að giftast, skil ekki þessa amerísku áráttu að ef fólk er ekki gift innan þriggja ára eða eitthvað þá sé sambandið bara going nowhere og tími til að hætta saman. Meiri vitleysan.

En já, hingað til hef ég verið fremur ósnortin af þáttunum en í útslættinum síðast þá fékk ég illt í hjartað og kökk í hálsinn, mér til mikillar undrunar. Það hefur nefnilega verið fremur augljóst í nokkurn tíma að Deanna er þokkalega fallin fyrir hinum fáránlega vel vaxna og sjóðheita Graham. Straumarnir á milli þeirra eru þvílíkir að hinir gaurarnir höfðu allir tekið eftir þeim. Svo var hann bara rekinn burt í síðasta þætti og eftir stóðu furðulegi snjóbrettagaurinn, fullkomni lögfræðingurinn og einstæði faðirinn. Allt ágætis gaurar en hún var bara miklu hrifnari af hinum. En hann opnaði sig ekki nógu mikið fyrir henni, að hennar sögn. Persónulega sýndist mér hann nú bara vera sá sem tók þessu á raunverulegastan hátt, hann var ekki að meika að hún væri að deita marga í einu og fannst þetta allt vera pirrandi umhverfi, hann vildi bara gefa skít í þáttinn og að þau væru bara tvö. En það selur auðvitað ekki, þetta er sjónvarpsefni með auglýsingatíma. Svo Deanna grét úr sér augun og sá eftir ákvörðum sinni og Graham afhenti henni bréf skrifað frá hjartanu og settist svo þögull inn í límósínu með tárvot augun. Þvílík dramatík!

Annars velti ég fyrir mér hvort væri ekki kominn tími á nýjan íslenskan Bachelor, það er nú orðið ansi langt síðan hann Steini tryllti meyjarhjörtun. Og til að fá smá fútt í þetta mætti nú alveg fá einn single celeb. Eru ekki Auddi Blö og Gillznegger  á lausu? Það myndi maður nú aldeilis horfa á og stelpurnar hreinlega slást um að komast að.....

Vil byrja á að biðjast afsökunar á síðustu færslu, ansi steikt, jafnvel fyrir mig. Það er líklega ekki alltaf besta lausnin að skrifa bara beint það sem manni dettur í hug. Að því sögðu ætla ég að halda aðeins áfram með ást og rómantík sem aðeins hefur verið tæpt á hér.

Hvernig veit maður að maður er ástfanginn af einhverjum? Hvernig kviknar ástin, hver er aðdragandinn? Íslenska leiðin er voða mikið að hittast á djamminu, annað eða bæði drukkin, hugsanlega fer fólk saman heim, skiptist allavegana á símanúmerum og sér svo til hvað verður úr málinu. Gifting er ekkert endilega eitthvað sem er rætt, að minnsta kosti ekki fyrr en eftir eins og eitt barn. Ameríska leiðin er aðeins formfastari, smá deitmenning og hjónabandið er lykilatriði til þess að sambandið eigi sér framtíð. Þótt hvorug leiðin svari því beint hvernig maður veit að maður er ástfanginn þá fela þær þó báðar í sér að fólk hittist, kynnist, kyssist (and then some) og tekur í framhaldi af því ákvörðun um hvort lengra skuli haldið.

Undanfarið hef ég verið að endurlesa Ísfólkið (sem er nú bara kapítuli útaf fyrir sig) og einnig verið að horfa á þætti byggja á bókum Jane Austen (Pride and Prejudice kann ég nánast utan að). Það tengist auðvitað tímanum sem sögurnar gerast á og ríkjandi hefðum á þeim tíma en mér finnst mjög áhugavert hvernig ástin virkar í þessum sögum. Augu fólks mætast og það finnur strauma og þráir hvort annað og verður samstundis ástfangið. Eða það kynnist á rólegum nótum þar til það áttar sig á tilfinningum sínum í garð hins og þá er bónorð borið upp. Stöku gönguferðir í einrúmi eða formlegar samræður með fjölskyldu/vinum. Enginn kyssist hvað þá meir fyrr en búið er að ganga frá trúlofun, helst hjónabandi. Ef einhverjum verður það á að „flýta sér“ þýðir það auðvitað ekkert nema hjónaband eða að vera forsmáð (konan auðvitað, gaurarnir sleppa).

Í sumum menningum skiptir ástin ekki öllu máli, hjónabönd eru ákveðin af hagkvæmnisástæðum, oftast að undirlagi foreldra. Ef ástin kemur síðar er það bara bónus en ekki eitthvað sem skiptir öllu máli. Erfitt fyrir mann að trúa því, mötuð af rómantík Hollywood. En oftast er fólk bara sátt fyrir þessi hjónabönd, lítur á þau sem skynsemi eða fylgir hefðunum.

Enn hefur upphafsspurningunni ekki verið svarað, hvernig veit maður að maður er ástfanginn? Góður vinur minn sagði einu sinni að hann teldi að til væru tvær tegundir af ást: Sú eldheita, að geta ekki lifað án einhverrar manneskju, að geta varla andað þegar viðkomandi er nærri, að finna alltaf fyrir brennandi þrá í garð viðkomandi og svo hin sem er hæglátari, meiri væntumþykja þar sem fólki líður vel saman en það er ekki þessi brennandi ástríða til staðar. Ég held að þetta sé ekki fjarri lagi hjá honum en held að hver og einn verði að gera það upp við sig hvað hann telur það þýða að vera ástfanginn og hvaða tilfinningar það kveikir hverju sinni.

 

Síðustu tvær helgar skellti ég mér á djammið. Það er svo sem ekki merkilegt sem slíkt en í bæði skiptin var ég í (vægast sagt) fremur flegnum kjólum. Eins og gefur að skilja vakti það nokkra athygli sem var kannski bara tilgangurinn, búum við ekki öll yfir dulinni sýniþörf? Ég hafði svona nett gaman af þessu, sérstaklega viðbrögðum strákanna sem voru þó ansi misjöfn. Einn vinur minn sagði bara hreint út að hann gæti eiginlega ekki horft í augun á mér meðan við værum að spjalla, augun myndu bara alltaf renna sjálfkrafa niður, þetta væri bara aðeins of erfitt. Alltaf gott þegar menn eru hreinskilnir og ég glotti bara tvírætt og sagði að til þess væri leikurinn gerður. Vinur hans tók aðeins aðra afstöðu enda var hann að hitta mig í fyrsta sinn þetta kvöld. Hann fór meira að tala um að það væri bara gaman ef stelpur hefðu fallegan vöxt að þær myndu sýna hann og umræðan fór svo út í hvort maður væri yfirborðskenndur að dæma fólk eftir útlitinu. En það er önnur saga. Ég varð þó ansi glöð þegar hann hrósaði brjóstunum fyrir fallegt útlit, maður heyrir nú ekki svoleiðis gullhamra á hverjum degi.

Seinni helgina var kjóllinn svo öllu efnisminni, fleginn hlýrakjóll og þá varð öðrum vini mínum tíðrætt um „veiðigallann“. Það væri bara eins og maður ætlaði í veiðiferð, væri að reyna að veiða, ef ég væri berleggjuð væri ég pottþétt að veiða og svo framvegis. Sjálfur var hann „á veiðum“ ásamt vini sínum. Mér fannst þetta ansi áhugavert, sérstaklega þar sem ég var alls ekki á veiðum, kannski að fiska eftir stöku gullhömrum en ekki meira en það. Ég var bara ánægð með kjólana mína, fannst ég vera fín í þeim og þeir vera flattering á mér. Auðvitað var ég meðvituð um að þeir voru flegnir og þá athygli sem slíkt vekur en ég hafði samt ekki hugsað þetta út frá veiðiferðum. Allt í einu varð ég voða meðvituð um mig, hvort ég væri að senda út röng skilaboð, passaði mig að daðra ekki, eins og ég á þó vanda til, og var bara ekki alveg í réttum gír í smá stund. Hins vegar áttaði ég mig snarlega, sem betur fer, enda á maður bara að geta klætt sig eins og maður vill og daðrar eins og maður vill meðan það særir ekki blygðunarkennd eða tilfinningar annarra. Ég er bara þessi slutty týpa sjáiði til.....

 

 

Ég var aðeins að ræða rómantík við Sólina í gær og fór í kjölfarið að velta mér upp úr efninu (en ekki hvað?). Hvað er eiginlega rómantík og af hverju skiptir hún okkur svona miklu máli? Eða er okkur kannski bara alveg sama.

Það er áhugavert að hugsa til þess að bókmenntir eins og Frankenstein og Drakúla flokkast undir rómantísku stefnuna. Þetta með ævintýrin og óraunveruleikann, að gleyma sér í einhverjum öðrum heimi. Það sama á við um íslensku þjóðsögurnar enda ræði ég alltaf um ástarsöguvinkilinn í Djáknanum á Myrká. Þetta er nefnilega ekki bara draugasaga heldur líka ástarsaga, gaurinn rís úr gröfinni til að svíkja ekki loforðið við þá sem hann elskar. Reyndar er ástin svo sterk að hann reynir að draga hana í gröfina til sín en samt, viljum við ekki eitthvað svoleiðis (ekki bókstaflega samt), svona ótrúlega heita ást sem á sér engin takmörk?

Persónulega finnst mér rómantík ekki þurfa að einkennast af rauðum rósum og einhverju sykursætu, þó það sé auðvitað gaman stundum. Dramatískt ljóð um ástarsorg og elskendur sem ná ekki saman getur verið afar rómantískt. Líka einhver drungi, einhver er niðurdreginn og maður vill þá vefja hann örmum og sýna honum ást. Þá er maður kominn aðeins inn á sviðið sem rætt var í síðustu færslu, um tilfinningalega hefta “bad boy“ gaurinn. Það er nefnilega ansi oft þannig í rómantískum myndum að gellan þarf að sýna gaurnum hvað ást er, brjóta niður múrinn og svo endar þetta á næstum ofsafenginni ást þegar allar hömlur brotna. Langar okkur ekki allar pínu í svoleiðis, svona innst inni?

Að eiga rómantískan kærasta er draumur flestra kvenna, þó við skilgreinum kannski ekki allar rómantíkina á sama hátt. Einhver sem gefur manni blóm án tilefnis, hrósar manni án þess að beðið sé um það, sendir sms eða skilur eftir miða á eldhúsborðinu með fallegum orðum, lætur renna í bað og kveikir á kertum. Gerir eitthvað sem hann veit að snertir við hjartanu í manni. Það er yndisleg tilfinning að eiga svoleiðis.

Hins vegar (því maður þarf alltaf að finna annað sjónarhorn) eru líka til gaurar sem algjörlega ofgera þessu. Ég hef tvisvar lent í þannig, annar var alltaf að kaupa eitthvað fínt sem hann vissi að ég var að skoða, bauð mér út að borða eftir mánaðarsamband og kom þá með 20 stórar rauðar rósir þegar hann sótti mig, gaf mér gjöf í hverjum mánuði, fyrir hvern mánuð sem sambandið varði og var alltaf að hrósa mér. Hljómar kannski eins og draumur en eftir svolítinn tíma varð þetta þreytt. Við vorum ung og endalausar ástarjátningar verða bara svolítið eins og rispuð plata. Sá seinni stóð reyndar ekki í gjafaflóði en hrósin runnu útúr honum eins og hann fengi borgað fyrir orðið. Það var orðið verulega þreytandi enda takmörk fyrir því hvað hægt er að hrósa manni fyrir og því nokkuð um endurtekningar. Loks ræddi ég þetta bara við hann, það væri alveg gaman að fá hrós og svona en þrisvar á dag væri bara svolítið að missa marks. Hann tók því ágætlega þar til ég þakkaði gaur sem ég hafði ekki hitt í fimm ár fyrir hrós í minn garð og þá varð allt vitlaust. Ef hann mátti ekki, þá mátti enginn.

 Það er nokkuð ljóst að það er erfitt að finna hinn gullna meðalveg í þessum efnum, enda erum við eins misjöfn og við erum mörg. Maður vonar þó að drengirnir gefist ekki upp heldur haldi áfram að reyna að gera okkur glaðar með litlum hlutum, stórum hlutum og fallegum orðum. Það heldur neistanum gangandi

Hvað er það við „slæma stráka“ sem fær okkur til að kikna í hnjáliðunum, fyllast af löngun og vera sannfærðar um að við séum sú sem getur brætt þá og breytt þeim?

„The Bad Boy“ er ekki endilega sá myndarlegasti eða snyrtilegasti, hvað þá að hann sé til fyrirmyndar í hegðun eða framkomu. Þvert á móti er hann yfirleitt þurr á manninn og jafnvel dónalegur, órakaður með úfið hár og í sveittum bol (ókei, smá ýkt en samt ekki). En það er einmitt þetta útlit og þessi framkoma sem gerir hann svo aðlaðandi, næstum dýrslegt aðdráttarafl og maður bara fellur.

Hvaða stelpa hefur ekki lent í þessari stöðu, að laðast að einhverjum gaur sem hún veit að fer illa með hana, er alls ekki sá rétti og bara á engan hátt heppilegur? Og samt heldur maður áfram. Vinkonurnar benda manni á gallana en það er alltaf hægt að réttlæta þá, þær vísa í framkomuna en það má afsaka hann. Á endanum fer maður auðvitað illa út úr þessu og þá er auðvelt að vera vitur eftir á. En samt sem áður er eitthvað ótrúlegt aðdráttarafl sem dregur mann að.

Ég er með kenningu. Blame it all on TV! Ekki mjög frumleg skýring en ef maður spáir í það þá dregur Hollywood oft upp ansi rómantíska mynd af slæma stráknum. Hann er góður innst inni en er bara misskilinn/átti erfiða æsku/missti náinn ástvin/er upp á kant við fjölskylduna/er hræddur við að tengjast annarri manneskju of náið/vill ekki sýna tilfinningar/og svo framvegis. Þar af leiðandi sjáum við örugglega allar fyrir okkur að við getum verið eins og gellan sem hann fellur fyrir í þættinum/myndinni. Sú sem verður til þess að hann opnar sig, horfist í augu við tilfinningar sínar og sýnir þessa mjúku hlið sem hann bjó auðvitað alltaf yfir. Og við kiknum við að horfa á þetta drasl í sjónvarpinu og finnst slæmi strákurinn ALLTAF (eða svona næstum) vera myndalegri og meira appealing heldur en góði gaurinn sem gerir allt rétt.

En er þetta raunhæf mynd? Þekkir einhver dæmi þar sem þetta hefur verið svona í alvörunni? Getum við í alvöru verið gellan sem breytir honum, nær til hans innri manns og við lifum hamingjusöm forever? Ég veit það ekki en einhvern veginn vill rómantíska hliðin á mér ekki útiloka það. Kannski getur maður bjargað einhverri týndri sál þarna úti, það er aldrei að vita.....

Ekki að það sé neitt reglulegt tískuhorn í gangi á þessari síðu, mér fannst þetta bara vera smart fyrirsögn.

Ég hef s.s. verið að skoða svona hnésokka undanfarið, að spá hvort þetta sé eitthvað fyrir mig. Mér fannst þetta alveg töff í vetur á sumum stelpum við sum outfit, að vera kannski í svörtum þykkum sokkabuxum og svo í gráum sokkum upp að hnjám. Hmm, kannski eitthvað sem maður ætti að vona að komi aftur næsta vetur svo hægt sé að prófa…..

Allavegana, í sumar er málið að vera berleggjuð eða í húðlitum sokkabuxum og svo hnésokkum/sportsokkum. Smá afturhvarf til barnæskunnar, þegar maður var alltaf í kjól eða stuttbuxum og svo hvítum sportsokkum við. Held samt að svartir séu meira málið núna. Sá einmitt svarta sportsokka í Hagkaup sem minntu mig skemmtilega á sokka æsku minnar. Og sá aðra með blúndu efst sem minntu líka á gamla jólasokka nema aftur voru sokkarnir núna svartir en hvítir þá. Hvað var eiginlega málið með að setja mann alltaf í hvíta sokka, sama hvernig kjóllinn/pilsið var? Stíliseringu takk. Velja liti í stíl!
Ákveðin pæling varðandi þessa blessuðu sokka er samt hvort þetta er einmitt of líkt því sem maður notaði sem krakki? Mun ég líta út eins og tíu ára skólastelpa og er það eitthvað lúkk sem ég vil sækjast eftir? Eða verður þetta svona slutty babydoll lúkk? Kannski verður þetta bara geðveikt töff: Svartir skór, svartir hnésokkar, berir leggir á milli upp að hnésíðum fallegum kjól. Hugsanlega bara djammlúkkið í sumar. Og sokkarnir heldur ekkert hrikalega dýrir, 1500-kall fyrir parið. Ætla að hugsa þetta aðeins í bili.

En talandi um hnésokka þá var ég í miðbænum um daginn og kíkti að sjálfsögðu í einn eða tvo búðarglugga eða svo. Í einum glugganum sá ég fullt af svona hnésokkum svo ég færði mig nær og ákvað að skoða úrvalið. Nema hvað, þarna sá ég eina ljótustu sokka sem ég hef á ævinni séð og man því ekkert hvernig hinir sokkarnir litu út. Þessir ótrúlegu sokkar voru ekki hnésokkar heldur meira svona upp á mitt læri (eða kannski bara hnésokkar, man þetta ekki nógu vel). Þeir voru húðlitir og næfurþunnir sem er nú ekkert hrikalegt. Eeeeeeeen aftan á þeim var KÖGUR. Og ekkert venjulegt kögur, það var sítt eins og á kúrekaskyrtu og sá endi sem festist við sokkinn var með einhvers konar ofnu mynstri. Þetta leit í alvörunni út eins og einhver hefði tekið fíngerða kögrið sem var neðan á öðrum hverjum sófa á Íslandi 1985 og límt það aftan á nælonsokk! Ef einhver hérna á svona sokka og finnst þeir geðveikt flottir þá hann um það en persónulega fannst mér þetta bara skelfilegt…..

Í kjölfar nýlegs bloggs Sólarinnar um ástarsorg og komment þar hjá um helmingunartímann hennar Charlotte í SATC fór ég að velta þessu aðeins fyrir mér. Hvenær er maður tilbúinn í annað samband og hvenær er “við hæfi” að hefja nýtt samband? Fyrir þá sem ekki eru ekki útlærðir í SATC (Sex and the City) fræðunum þá var helmingunarreglan sem sagt þannig að ef maður var í sambandi í þrjú ár þá átti að bíða í eitt og hálft ár áður en nýtt samband væri hafið (sem einhver alvara væri í þ.e.a.s.). Sem sagt, bíða helminginn af þeim tíma sem sambandið hafði varað. Að vissu leyti er þetta nokkuð rökrétt, maður þarf ákveðinn tíma til að jafna sig eftir alvarlegt samband og því lengra sem sambandið er þeim mun meiri tíma ætti maður að þurfa til að jafna sig. En samt ekki sko, það fer líka eftir aðstæðum. Við sambandsslit geta nefnilega komið upp alls konar aðstæður.

Annar aðilinn hefur verið óhamingjusamur um tíma (lengri eða skemmri) og velt því fyrir sér lengur en hinn að slíta sambandinu. Sá aðili er því betur búinn undir sambandsslitin og ætti því að þurfa styttri tíma til að jafna sig. Hins vegar getur verið að eftir slitin átti hann sig á að hann gerði mistök og þurfi þá á endanum lengri tíma til að komast yfir þetta.

Sá aðili sem á frumkvæðið að sambandsslitunum er þannig viðbúnari en hinn en sér samt ekkert endilega áhrifin fyrir. Þetta held ég að sé ástæðan fyrir því að sumt fólk heldur áfram í samböndum sem það hefur ekkert of mikinn áhuga á og sér jafnvel ekki framtíð í. Við getum ekki spáð fyrir um framtíðina og finnst því bara betra að viðhalda status quo. Sem er auðvitað ekki leiðin að hamingju neins, að sætta sig bara við það sem maður hefur því maður er ekki viss um að finna eitthvað betra. 

Forsendan fyrir því að hefja nýtt samband er að vera kominn yfir fyrri kærasta/kærustu. Annað er ósanngjarnt gagnvart þeim nýja. Ég hef alveg sjálf hætt í löngu sambandi (1 ½ ár) og verið byrjuð með öðrum innan viku. Það endaði ekki vel og ekki heldur næstu tvö sem ég tók stuttu eftir þetta. Að lokinni rúmlega árs pásu var ég hins vegar tilbúin í slaginn. Maður þarf að gefa sér tíma og passa að þurfa bara að hugsa um sjálfan sig þann tíma. Samt sem áður er alveg til í dæminu að fólk leiti að “útleið” í einhverri annarri manneskju. Sé kominn með einhvern á standby áður en sambandinu er slitið. Þannig þarf maður ekki að óttast að enda einn eða hvað maður eigi að gera af sér án sambandsins. Þetta er ekki beint rétta leiðin enda kallast þetta yfirleitt rebound og endar með því að einhver verður særður.

En ef ég tel mig vera tilbúna að hefja nýtt samband, fyrri kærasti er bara history og ég vil bara halda áfram með lífið má ég þá bara gera það án tillits til fyrrverandi? Hvernig á að haga sér við slíkar aðstæður? Það er eiginlega spurning sem ég get ekki svarað, það er persónubundið eins og þetta með hvenær maður er kominn yfir einhvern. Það fer líka eftir því hvor aðilinn sleit sambandinu, hvort það var í sátt eða leiðindum og hversu mikill samgangur er á milli fólks eftir að sambandinu var slitið. Að ekki sé talað um samskiptin við fjölskyldu og vini fyrrverandi. 

Eitt er víst, með aukinni tækni er orðið flóknara að hætta saman. Ef maður hættir með einhverjum á maður þá að útiloka hann sem vin á Facebook? Hvað með vini hans og fjölskyldu sem eru vinir manns þar líka, á að henda þeim út? Þarf annars ekki að hugsa xtra vel um allar breytingar á status á Facebook? Á að blogga um sambandsslitin eða ekki? Á að segja frá nýjum “sigrum” eða bara láta lítið fyrir sér fara í nokkra mánuði?

Ekkert af þessu er auðvelt og ég held það sé ekkert til sem heitir alveg clean break, þetta hlýtur alltaf að taka mikið á fólk. Þó finnst mér að fólk ætti að setja eigin hamingju í fyrirrúm, vissulega gæti það sært einhvern að segja honum upp en til lengri tíma særir það enn meira að vera í sambandi sem fólk sættir sig bara við en er ekki fullkomlega sátt við!

Hef haft það orð á mér í gegnum árin að vera daðrari. Persónulega finnst mér það vera hrós, ég veit ekki hvað öðrum finnst (og kæri mig reyndar kollótta). Ég vil meina að daður sé bara hollt, það er í eðli mannsins að fá athygli, hrós og viðurkenningu og þetta er bara ein birtingarmynd þess eðlis. Svo fremi sem maður heldur sig réttu megin við línuna, mikilvægt er að gæta þess að enginn særist í ferlinu.  Maður fær svona ákveðið kikk út úr því að einhver hafi smá áhuga á manni, jafnvel þó það sé ekki gagnkvæmt. Held það sé bara þessi tilfinning að vita að maður sé hugsanlega wanted, hversu mikil alvara sem er svo hugsanlega á bakvið þessa athygli. Stundum er bara „hey, hann myndi pottþétt sofa hjá mér“ alveg nóg. Þetta „það vill mig einhver“ getur hjálpað manni uppúr ýmsum lægðum.

Undanfarið hef ég samt spáð í það hvort að daðrið sé orðið svona second nature, eftir að Sólin benti mér á að skilaboð sem ég sendi á vin væru svolítið flirtatious. Sjálf hafði ég ekki hugsað þau þannig en áttaði mig á punktinum eftir þessa ábendingu. Þetta kemur örugglega einnig fram í samtölum og hegðun,  þegar maður blikkar stráka, segir eitthvað sem er svona nett á línunni (óskar eftir kúri eða knúsi eða dillar sér aðeins og svona). En þetta er bara hluti af mér, að segja elskan við vini og jafnvel nemendur ef sá gállinn er á manni. Vona bara að foreldrar misskilji ekki „elskan“ kommentin mín árbókum nemenda í gær. Sömuleiðis reyni ég að misskilja ekki þær ástarjátningar sem skrifaðar voru í mína bók, það tengist því kannski bara að ég var í flegnum kjól sem sýndi fullmikið þegar eg hallaði mér fram að skrifa í bækurnar þeirra. Þeir eiga þá allavegana einhverjar góðar minningar, hehehe.

Þetta snýst bara um að taka sjálfan sig ekki of alvarlega og njóta þess að vera daðurdrós.

Jæja, var minnt á það í gær að ég á blogg. Var alveg búin að gleyma því í öllu verkefnaflóðinu síðustu vikurnar. Og einmitt vegna þessa verkefnaflóðs hef ég heldur ekkert skemmtilegt að skrifa um. Hugmyndabankinn er alveg tómur (og hugsunin nett bæld líka). En tek alveg við óskum ef fólk vill sjá eitthvað sérstakt efni hérna.

Kíkti annars í bæinn í gærkvöldi, aldrei slíku vant. Ansi mikið af fólki og eins og gengur og gerist með stóra hópa var fjölbreytnin ansi mikil. Hollendingarnir settu auðvitað svip sinn á mannlífið en voru nú ekki beint fyrir augað blessaðir, allavegana ekki að mínu mati. Nema kannski Ryan Babel, eini landsliðsmaðurinn úr hollenska liðinu sem ég gerðist svo fræg að berja augum. Hann er alltílagi, þó hann sé nýfermdur eða eitthvað álíka. Svo spilar hann líka með svo frábæru liði í ensku deildinni

Við sáum líka live Barbies í bænum. Tvær gellur, önnur þó öllu verri en hin, með fáránlega aflitað hár og alveg greiðsluna sem Barbie er með þegar maður hefur greitt henni svona tíu sinnum. Og klæðnaðurinn á þeirri verri var alveg í Barbie andanum, stutt, flegið og í fimm skærum litum (eða eitthvað, taldi svo sem ekki litina).

Versta mómentið var samt Gillznegger eða hvað sem hann kallar sig núna. Hann stóð í portinu á móti Vegamótum í rifnum gallabuxum og með skyrtuna hneppta niður að nafla að pósa með einhverjum gaur sem vildi greinilega æstur fá mynd af sér með massatröllinu. Eftir myndatökuna gekk spaðinn Gillz svo yfir að Vegamótum, þar sem voru svona 50 manns í röð, ruddi sér leið gegnum röðina og var barasta hleypt inn eins og ekkert væri meðan aðrir fengu að standa úti. Auðvitað er ég bara bitur að Gillz tók ekki eftir mér, því ég þrái hann sko í laumi og enn bitrari yfir því að vera ekki svona fabulous að komast fram fyrir allar raðir en ég fer nottla ekki að viðurkenna það hérna.

Annars var þetta bara ágætlega hressandi kvöld, alltaf gott að sjá að það er til glataðra fólk en maður sjálfur

Jæja, mín búin að vera ansi löt að blogga undanfarið, aðeins of upptekin við að vera í páskafríi. Veðrið líka búið að vera æðislegt og ég búin að njóta þess í sundlaugum borgarinnar. Á milli þess sem maður hallar sér aftur og reynir að ná í smá sólbrúnku er áhugavert að virða fyrir sér fólkið sem sækir laugarnar. Það má nefnilega sjá ýmislegt áhugavert í mannlífinu þar. Ákveðnar týpur sko.

Ellismellirnir eru fastur liður. Krúttlegar kellur sem mæta með körfur með auka handklæði og sóla sig á bekkjunum milli þess sem þær kíkja í gufuna. Ég eyddi nokkuð mörgum dögum í félagsskap þeirra síðasta sumar þar sem við sleiktum sólina saman og ég las bók en þær slúðruðu. Kallarnir halda sig yfirleitt í pottinum og ræða pólitíkina og veðrið milli þess sem þeir kíkja í gufuna. Öll ansi tönuð og með þykka leðurhúð

Gelgjurnar streyma líka inn á svona sólardögum. Koma sér fyrir í pottinum, slúðra og blaðra á lélegri íslensku og bera svo saman bikiníför í sturtunni. Ég neita að hafa nokkru sinni verið alveg svona mikil gelgja en hef örugglega rangt fyrir mér.

Speedo gaurarnir eru ekki beint þeir svölustu í lauginni en þeim virðist ekkert fækka milli ára. Hvað fær fullorðinn karlmann til að klæða sig í litla þrönga skýlu sem hylur lítið og sýnir mikið fæ ég bara ekki skilið. Halda menn að þetta sé flott eða. Svo er þetta líka með stærðina, allir speedogaurarnir virðast vera í skýlu af sömu stærð: Einu númeri of lítil!!! Þeir eru væntanlega ekkert að máta þetta í búðinni (þó þeir gangi örugglega allir í naríum í sama sniði og því lítið mál að máta yfir) en virðast allir misreikna stærðina svona hrikalega. Nema einn og einn sem ofmat eigin pungstærð og skýlan hylur því næstum ekkert, lafir bara svona á rassinum. Hvort sem er þá er þetta mjög undarlegur klæðnaður og ég bara skil þetta ekki. Nema mennirnir séu bara svona æstir í að sýna hvað þeir eru með stóran.....

Ég var að spá. Á þessari ljóshraðatækniöld með öllum þessum milljón leiðum til samskipta þá virðist mér samt að ýmislegt sé að verða flóknara. Til dæmis hið sífellt vinsælla fyrirbæri Facebook, þar sem ömmur og afar keppast nú við að eignast sem flesta vini og skoða allt sem afkvæmin og afkvæmi þeirra eru að gera. Nú fréttir amma ekkert lengur frá dóttur sinni að Sigga litla eigi kærasta og því síður þarf hún að sæta færis að yfirheyra Siggu og fá upplýsingar um drenginn og jafnvel sjá mynd af honum. Neinei, hún fréttir þetta bara á Facebook um leið og hún skoðar myndirnar af honum Gumma sínum blindfullum í tvítugsafmælinu. Það er ekkert leyndarmál lengur nefnilega. Og út frá þessu fór ég að spá (pælingarhlutinn í heilanum hefur alveg verið á overdrive í mars sko). Hvenær er tímabært að opinbera samband á Facebook og hvernig gerir maður það?

Hypothetically: Ef ég kynnist gaur um helgina, við náum vel saman og deitum aðeins (hittumst reglulega í 1-2 vikur) erum við þá kærustupar?

Hér áður var þetta erfiðasta spurningin og oftar en ekki spurði ég bara gaurinn beint út, einfaldast að tala bara út um hlutina. Núna virðist mér þetta vera aðeins flóknara. Ekki nóg með að ég þurfi að spá hvort við séum kærustupar heldur þarf ég líka að spá í statusinn minn á Facebook. Á ég að skrifa að ég sé í sambandi? Og á ég þá að tengja mig við gaurinn með nafni? Er það eitthvað sem við þurfum að ræða (ég og gaurinn) eða fær hann bara beiðnina: Sigga says you two are in a relationship. You need to confirm that. Og hvað ef gaurinn er barasta ekkert tilbúinn að konförma það? Erum við þá bara hætt saman án þess að vera byrjuð saman, því hann heldur að ég sé þessu kreisí uppáþrengjandi kærustutýpa?

Ég verð bara fegin að sambandið mitt varð til á undan Facebook svo ég þarf ekki að velta mér upp úr þessu.

Var að lesa um kínverska stjörnuspá í einni af bókunum sem ég kenni. Það er áhugaverð lýsing á einkennum þeirra sem tilheyra hverju af dýramerkjunum. Verð nú að segja að ansi margt þarna hittir í mark en þó ekki allt.....

Apar eru glaðlyndir og alltaf hressir (hmm, morgnar teljast greinilega ekki með). Þeir eru gáfaðir, hæfileikaríkir, örlátir og skapandi (true, true, true og öhhh, hmmm). Apar nota sjarmann og húmorinn í partýum til að verða miðpunktar athyglinnar (já, einmitt *hósttruehóst* ) Apinn felur heldur ekki tilfinningar sínar því hann vill að allir deili þeim með honum hvort sem er gleði eða sorg.
Apar eru frábærir í að leysa vandamál (það stendur ekkert um rökréttar lausnir svo ég segi bara true). Fólk á endilega að hringja í apa ef það á í vandræðum (dial-a-monkey). En apar hafa hins vegar ekki margar grundvallarreglur (a.k.a. principles) og sumir segja að þeir séu tækifærissinnaðir (what? "sumir" hafa ekki hitt mig greinilega ) En öpunum sjálfum er slétt sama hvað aðrir segja (vildi að þetta væri alveg TRUE en verð að segja semi-true, er einhverjum einhvern tímann alveg sama?)

Veiki blettur apans er matur (Bullseye, dingdingding, beint í mark) Hann elskar að vera sífelllt að narta (so true) en treður sig sjaldnast út (ókei, ekki alveg beint í mark en það er á dagskránni.....)

Apar eiga auðvelt með að verða ástfangnir en því miður þá hætta þeir því líka (fall out of love) auðveldlega. (Þetta er svona semi-true, ég kannast alveg við þetta úr lífinu fyrir 25). Rotta eða annar api eru líklegastir til að gera apann hamingjusaman en það sama verður ekki sagt um hestinn.

Þetta eru sem sagt megineinkenni apans samkvæmt þessari mögnuðu bók og mín persónulega greining. Öðrum öpum er frjálst að yfirfæra þetta á sín blogg og gera sínar eigin persónulegu greiningar. Svo tek ég við pöntunum varðandi önnur merki.

Apablaðran óskar lesendum góðrar helgi

Í kjölfarið á síðustu færslu fór ég að hugsa aðeins meira (jebb, heilinn er í yfirvinnu þessa dagana). Ef við erum öll að leita að sambandi hvers vegna eru þá svona margir á lausu? Ég hef mínar kenningar um þetta eins og annað.

1. Fólk hefur ekki áhuga á sambandi heldur bara einnar nætur gamni. Þetta á örugglega við um ákveðna prósentu fólks, það vill ekki skuldbinda sig, vill ekki vera bara með einhverjum einum og svo framvegis. Hins vegar held ég að þessi hugsunarháttur sé ekki viðvarandi hjá fólki mjög lengi, á einhverjum tímapunkti hljótum við að þurfa á einhverju dýpra að halda.
2. Fólk er "óheppið", lendir alltaf á röngum aðila. Þetta á klárlega við um stóra prósentu fólks, hafa ekki flestir verið í misheppnuðu sambandi? Annar aðilinn hagar sér ekki eins og hinn vill, beitir ofbeldi, er áhugalaus, fólk á ekki skap saman eða einfaldlega passar ekki saman. Þetta er allt gott og blessað en maður á þó ekki að láta þetta fæla sig frá enda þarf maður oft að prufukeyra nokkra bíla áður en maður finnur þann rétta, svo ég noti nú úttuggða líkingu.
3. Fólk gerir of miklar kröfur! Þetta held ég að sé algengasta ástæðan og við eigum öll eitthvað í henni. Við gerum okkur ákveðnar hugmyndir um hvernig hinn/hin rétta á að vera og gleymum að gera ráð fyrir að viðkomandi sé mannlegur. Það hafa nefnilega allir einhverja galla, það er bara þannig.

Og hvað veldur því að við erum í þessari stöðu? Að falla í einhvern flokk eftir því hvernig sambandi við leitum að og hvernig við högum okkur í því? Helst vil ég kenna ástarsögum og rómantískum bíómyndum um þessa stöðu. Við sjáum eitthvað fullkomið samband, þrátt fyrir alla erfiðleika þá ná söguhetjurnar saman að lokum, hún með líkama sem Barbie væri stolt af og hann eins og styttan af Davíð. Bæði eru þau þó gáfuð, skemmtileg og ótrúlega frábær. Þessir erfiðleikar sem þau gengu í gegnum styrktu bara sambandið og hjálpuðu þeim að meta hvort annað. Þó svo að fólk skilji þá nær það saman aftur af því að því var ætlað að ná saman aftur. Þessi sykursæti Hollywood endir. Gaurinn breyttist bara fyrir gelluna því hann elskaði hana svo mikið. RIIIIIIIIIIIIIIIIGHT. Held að flestar stelpur hafi á einhverjum tímapunkti byrjað með gaur og reynt að breyta honum but it doesn´t happen. Þeir breytast nefnilega ekki svo glatt þessar elskur.

En hvað er þá til ráða? Að ákveða hvaða kosti maður vill helst hafa í fari makans, finna einhvern sem hefur þá kosti og læra að sætta sig við gallana. Nú eða bara vona að hinn fullkomni karlamaður eða kona sé raunverulega til að við hittum nákvæmlega akkúrat á þá manneskju í leit okkar.

Ég var að hugsa um helgina þar sem ég stóð inni á Celtic Cross og virti fyrir mér mannlífið. Kemur ekki oft fyrir og mér var bent að reykjarský stæði upp úr höfðinu á mér en svona er þetta bara. Stundum bara troða hugmyndirnar sér inn og maður verður að hugsa um þær sko.

Þessi mikla hugsun snerist um samskipti kynjanna (en ekki hvað). Ég fór nefnilega að spá, er maður annað hvort í sambandi eða að leita sér að sambandi? Eru bara tvær hliðar á þessu máli? Og er maður þá alltaf að leita að potential sambandi á djamminu? Hvort sem er langtíma eða skyndikynni? Ég spurði meðdjammara mína og svörin voru blendin (enda allir drukknir) en svona í og með fannst mér fólk vera á því að ósjálfrátt væri maður að leita. Þó látið hefði verið af meðvitaðri leit (sökum árangursleysis) þá væri hausinn alltaf svona að skoða möguleikana. Ég ákvað að vera hrikalega djúp og brjóta þetta aðeins niður:

• Maðurinn er félagsvera og því er eðlilegt að við séum alltaf að leita eftir félagsskap þó auðvitað sem misjafnt á hvaða forsendum það er
• Maðurinn er kynvera og því er eðlilegt að við leitum að einhverjum til að fá útrás fyrir þær tilfinningar með, það verður fljótt þreytandi að hjálpa sér alltaf sjálfur. Aftur eru forsendurnar þó misjafnar, hvort við viljum halda okkur við einn eða fleiri
• Maðurinn er hégómagjarn og því eðlilegt að við sækjumst eftir aðdáun annarra og það er einmitt það sem gerist oft í mannlegum samskiptum. Hvort sem við höfum áhuga á einhverjum eða ekki (hinar margumtöluðu misjöfnu forsendur) þá viljum við að einhver "dáist" að okkur, að eftir okkur sé tekið. Það er bara þannig
  
  Nú er nokkuð langt síðan ég var í þessari aðstöðu, að vera að "leita" og því er ég kannski ekki sú besta til að dæma. En það sem situr samt eftir í minninu er einmitt það að maður var alltaf svona að skima í kringum sig, finna einhvern líklegan, skoða úrvalið. Og svo oft vonbrigði ef leitin bar ekki árangur eða ef niðurstöðurnar voru ekki þær sem maður átti von á (samanber misheppnaðar deitsögur sem skemmta öðrum).
  
  Þetta var svona mín pæling um þetta sem sagt, maður er alltaf að leita þó maður sé ekki að leita og því eða maður annað hvort í sambandi eða að leita eftir sambandi nema bæði sé.....

Var annars illa svikin um hópkúr á laugardaginn. Vona að þeir taki það til sína sem eiga og bæti mér þetta upp með einhverjum hætti

Eftir síðustu færslu fór ég að hugsa um fleiri slík atvik í minni "deitsögu". Og viti menn, af nógu er að taka. Reyndar var ég rosa dugleg á þeim tíma að blogga um allt og ekkert en eyddi bloggsíðunni að lokum. Maður vill nú geta valið hvað maður rifjar upp úr fortíðinni, hehehe. En hérna kemur sem sagt ein saga.

Eitt sumarið fyrir nokkrum árum fór ég í útilegu með vinkonu minni og slatta af öðrum krökkum. Ég þekkti þó fæsta en kynntist mörgum. Við vorum frá föstudegi til sunnudags og fyrri nóttinni eyddi ég ekki í mínu tjaldi heldur með nokkrum strákum. Tek þó fram að ég kúrði bara hjá einum þeirra Á laugardeginum fór hann svo óvænt í bæinn svo ekki varð meira úr þessu að sinni. Þetta skemmdi þó ekki restina af helginni enda skemmtilegt fólk með í för. Eftir helgina heyrði ég þó aftur frá honum og við vorum aðeins að hringjast á og senda sms og svona (reyndar gerðist mjög furðulegt atvik í tengslum við það en ég nenni ekki að rekja það hér). Svo skruppum við á rúntinn síðar í vikunni og vorum aðeins að kyssast og svona. Þegar hann keyrði mig svo heim fór hann að tala um að ég væri nú voða fín og skemmtileg og hann vildi endilega gera eitthvað meira úr þessu. Ég var alveg til í það en hann sagði að það væri bara eitt sem hann þyrfti að ræða. Hann hafði nefnilega verið að sofa hjá stelpu um helgar megnið af sumrinu. Þau voru bara bólfélagar, ekkert meira, en hún var að flytja til útlanda tveimur vikum seinna og hann vildi ekki særa tilfinningar hennar með því að byrja með annarri stelpu. Væri ég nokkuð til í að salta þetta í svona tvær til þrjár vikur og taka svo upp þráðinn þegar stelpan væri farin úr landi? Einmitt, akkúrat, ööööööööö WHAT? Hvernig tekur maður svona? Ég var eiginlega bara kjaftstopp (eitt af fáum skiptum). Tókst þó að gubba upp úr mér að ég hefði ekki áhuga á að sitja og bíða eftir að hann hefði pláss fyrir mig, ég vildi frekar bara sleppa þessu. Hann var nottla agalega skilningsríkur varðandi það og við skildum þannig. Síðar byrjaði hann reyndar með þessari stelpu (sem ég reyndist þekkja) en þau eru hætt saman í dag. En þetta var alveg með því undarlegra sem ég hef lent í.....

Þannig var sagan sú but there is more to come..........